Babaya Olan Hasret
-
Hersey sessizligin yogunlastigi karanlik sokaklarda yürürken baslar,
bir anda dank eder insanin beyni, durur ve titrer.
Yasi kocamistir, hayatinin tüm kesitleri zihninde bir anda beririr, gözleri kararir.
Yüzünden akan yaslar kirli ellerini camurlastirir.
Alti yedi yaslarinda, bilye oynadiklari,torpil patlattigi arkadaslari aklina gelir.
Düsüncesinde anil`in sicakligini hisseder, kankardesi, ayni gün dogdugu anil kardesi.
Düsüncesinde sarilir ona ve öper yanaklarindan büyük bir hasretle.
Sonra üc dört sene ilerler, arkadaslariyla kurdugu cetesiyle, arsada bulusup dövdükleri zengin picler aklina gelir.
Anila tokat atan cocugun kafasina gecirdigi büyük tasi hatirlar, sonra cocuk öldü diye korkudan eve kacmasini benimser. Annem herzamanki gibi bana " oglum ne zaman akillanacaksin sen, ben sana demedimmi kaba kuvvetle degil, konusarak derdini anlat diye ".Hatiralarinda ilerler... kendisini kitaplarin,dergilerin,gazetelerin arasinda bulur. Hakli ve haksizi belirler.
Dostu ve düsmani. Kendini bir anda alanlarda bulur, ilk kez bayrak tutmaktadir eli.
Ilk jopunu yemistir, ilk biber gazini ve ilkkez bu kadar sesli haykirmistir.
Okulunda birinciligi elde etmistir, ögretmenleri ve arkadaslari tarafindan sevilir. Sevmeyenler sesini cikartamamaktadir, fiziksel olarak arkadaslarindan gelismis olmasi , ona avantaj tanimaktadir.
Ancak cok göze batmaktadir, ve birgün göze battigi kanatini veren gözlüklü amcalar tarafinca göze batmamasi icin fiziksel olarak uyarilir.
Artik bir genctir o, hayatin farkli yüzlerini görmüstür.
Mahalle delikanlisidir, gurur,onur,namus ugruna gereken neyse yapar.
Ekmegi yerden kaldirip öpüp anlina koyanlardandir o, saygilidir.
Iki kiz kardesi vardir, ikiside ondan büyük.
Birgün mahalleye yeni tasinmis birisi ablasina asilir, kendisinden oniki yas büyük birisidir.
Ilk bicak darbesini ogün yer, ama cok mutludur cünkü hincini almistir.
Basim agriyor, sessizlik bir anda cigliklar atan insanlarla bozuluyor.
Hersey karman karisik.
Kendini yanliz hissetmekte.
Ve birakir bendini topraklara,
gökyüzüne bakar ve haykirir yaratana,
babacigim nerelerdesin?
Maden gördü bedenim,
kalem tuttu elim,
babacigim nerelerdesin?
.......
..
.
Karakterim geregi kisisel olaylari genelde paylasmam, titizimdir bu mevzularda.
Ama efkarlandim ve herzamanki gibi birseyler karalamak istedim.
bir elim klavyede digeri sarapta.
rastgele.... -
Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak
kımıldanmadan durdum.
Sonra saygıyla toprağa oturdum
dayadım sırtımı duvara.
Bu anda ne düşmek dalgalara,
bu anda ne kavga, ne hürriyet, ne karım.
Toprak, güneş ve ben.
Bahtiyarım.
NAZIM HİKMETbenim de en beğendiğim şiir bu...paylaşmak istedim
-
:((
