İsimsiz Mektuplar
-
Seni tanıyorum. En az senin beni tanıdığın kadar fazla tanıyorum. Bu satırları okurken ne kadar heyecanlandığını da biliyorum. Yarım ciğerine dolan havanın kafatasına ne kadar baskı yaptığını ve neden alın bölgende dikişler olduğunu, neden en çok yalnızlığı sevdiğini. Hepsini biliyorum. Hayat basit bir denklemdir. Sen X olmak istiyorsun, ben zaten Y’yim. Anlamadığın şeyler var. Beyninin sana oyunlar oynadığını düşünüyorsun. Belki de her şeyi gördüğün o rüya gibi zannediyorsun. Ama değil. Ben gerçeğim ve benden kurtulamazsın, gördüğün rüyadan kurtulamayacağın gibi. Sen vurulmuyorsun. Acı çekmiyorsun ya da zannettiğin gibi çocukluğunda canın yanmadı. Bu büyüyü sen yarattın. Şimdi kendi dünyanda tanrıcılık oynuyorsun. Tanrı demişken; neden inanmadığını veya inanamadığını hatırla. Gecelerce ettiğin duaları, yakarmalarını hatırla. Ama bir cevap veren olmadı. Seni tanrı bile umursamıyor, bu gerçeği fark ettiğinde de yanında sadece ben vardım hatırla. O an kabul ettin kuralsızlığı. Tek kuralının kuralsızlık olduğu bir dünyanın peygamberi gibi yaşıyorsun. Ama merak etme. Ben tekrar buradayım.
Sana mektup gönderme fikri aklıma nerden geldi bilmiyorum. Ama mutsuzluğuna daha fazla katlanamazdım. Şimdi biraz gevşe. Ensende yanan ateş biraz da olsa dinsin ve düşün. Sen bunları hak etmiyorsun. Hiçbir zaman da hak etmedin.
Kim olduğumu bilmiyorsun. Neden gittiğimi ve neden geri döndüğümü de öyle. Ancak beni tanıyorsun. Benim seni tanıdığım gibi. Birbirimizi bu kadar iyi tanıyor olmamıza rağmen birbirimizi hiç tanımıyor olmak ne kadar iğrenç bir duygu bilemezsin. Çünkü ben senin yerine de düşünüyorum. Söylediklerini, gerçeklerini, yalanlarını, hepsini senin adına düşünüyorum.
Tehdit edildiğini düşünme veya delirdiğini. Bunların hiç biri olmadı. Sen evlisin. Ben de öyle. Sen insansın, be de öyle. Güçlerimiz ve değerlerimiz eşit. Eşit güçte ki elektronlar gibi birbirimizi takip ediyoruz. Yaşadıklarımız ve yaşattıklarımızın tamamı birbirinin aynısı. Bu denklik sarmalında kazanırsan, kaybedersin.
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Kabusların ya daha fazla artacak ya da hiç olmayacak. İştahın ya çok artacak ya da tek lokma bile yemeyeceksin. Her şey bir gece de değişecek. Ne olduğunu bile anlamayacaksın. Korktuğunu biliyorum. Ama korkma. Çünkü ilk defa korkmuyorsun ve bu son olacak. İkimizin de son korkusu ve sonu.
O yüzden o geceyi bekle. Her şeyin başladığı ve bittiği o gecenin yıl dönümünü. Sayılı günler var. Sayılı saatler. Sen seversin günleri ve saatleri saymayı. Şimdi bildiğin her şeyin ve herkesin yok oluşuna kaç gün ve kaç saat kaldığını say. Çok yorulmayacaksın, beklediğin yok oluşu çok beklemeyeceksin.
Korkuya gerek yok. Sadece gevşe ve düşün.
Ve unutma sen sadece sen değilsin…
-
bunu bir kezbana yollasan polisi arar. :)
her hatun anlamaz bu ince mektuptan.
-
zalimadam bunu yazdı
bunu bir kezbana yollasan polisi arar. :)
her hatun anlamaz bu ince mektuptan.
Problem şu ki bu mektubu ben kendime yazmışım :S
-
HannibALgan bunu yazdızalimadam bunu yazdı
bunu bir kezbana yollasan polisi arar. :)
her hatun anlamaz bu ince mektuptan.
Problem şu ki bu mektubu ben kendime yazmışım :S
Paranoyakmısın?
Yada Şizofren ?
HoLyCat tarafından 15/Nis/14 18:16 tarihinde düzenlenmiştir -
HoLyCat bunu yazdıHannibALgan bunu yazdızalimadam bunu yazdı
bunu bir kezbana yollasan polisi arar. :)
her hatun anlamaz bu ince mektuptan.
Problem şu ki bu mektubu ben kendime yazmışım :S
Paranoyakmısın?
Yada Şizofren ?
http://www.tahribat.com/Forum-Derdim-Belli-Oldu-Gozun-Aydin-Doktor-111146/1/derdim
-
HannibALgan bunu yazdıHoLyCat bunu yazdıHannibALgan bunu yazdızalimadam bunu yazdı
bunu bir kezbana yollasan polisi arar. :)
her hatun anlamaz bu ince mektuptan.
Problem şu ki bu mektubu ben kendime yazmışım :S
Paranoyakmısın?
Yada Şizofren ?
http://www.tahribat.com/Forum-Derdim-Belli-Oldu-Gozun-Aydin-Doktor-111146/1/derdim
bu konuyu hatırlıyorum. Doktor kafa zükmüştü falan sen de huyuna gitmiştin :D
-
Seninle izmirde bi cafeye gittigimizde gayet normaldin :)
