

Yoktun! Hiç Olmadın Ki...
-
Elimdeki cam kesikleri kabuk bağladı bu gün… Gidişin kadar derin değillerdi çünkü. Ellerim, ellerime bakıyorum da ne de çabuk iyileşiyorlar. Oysa giderken içimde bıraktığın boşluk hala canımı yakıyor. Ve hala kanadığını hissedebiliyorum yüreğimin.
Niye hep savaşmayı seçtin ki benimle? Tam da yüreğimdeki isyanları bastırmışken, kendimle savaşmamaya söz vermişken, yaralarımı sarmışken ve ben seni böyle delicesine sevmişken niye…
Beni sevmeyi deneseydin oysa yaralarıma tuz basmak zorunda kalmazdım… Ne garip değil mi… Gidişinin bıraktığı acıyı bastırsın diye başka acılar seçiyorum artık. Cam kırıklarının üzerinde yürüyorum mesela, ellerimi ateşin üzerinde dolaştırabiliyorum, yumruğumu sıkıp olağan gücümle duvara indirebiliyorum örneğin.
İndiriyorum da gülüm… Yine de bastıramıyorum yokluğunun bıraktığı acıyı.
Sahi niye gitmiştin…Niye yoktun…Hangi masal kandırdı…Hangi yıldız sakladı ki seni benden?
Sahi… Gitmiştin değil mi..?
Kendimi kandırıyorum sadece
Yoktun.
Hiç olmamıştın ki…
nowalgin......
-
kutlarım, çok güzel ve anlamlı bir şiir.
-
1- Muhtemel bunlar gercek hislerin...
2- Kari milletine kin duymaya basladim hale bak biz bu kadar siir yazincaya kadar canimizi acitip yok oluoalr...
3- Helal olsun cok guzel...
-
abi cok güzel siir eline saglık
-
Teşekkürler arakdaşlar (:
-
fferritt bunu yazdı:
abi cok güzel siir eline saglık
a.k bu da bir siir se ben 4 yıl bosu bosuna edebiyat okumusum...Bu arada yazı guzel...
-
- Sen gerçekten varolsaydın, aslâ yok olmazdın, olamazdın!
- Ete, kemiğe büründüm; YUNUS gibi göründüm.
- Bana Sen'i gerek, Sen'i