Forum
Aktif konular
Üyeler
Kurallar
Arama
17 Ağustos 1999‘U Unutmadık Unutturmayacağız 17 Ağustos 1999‘U Unutmadık Unutturmayacağız
-
Unutulacak gibi değil di ki, biz depremi sadece duyduk evlerimiz sallandı o kadar, dışarıya çıktık radyoyu açtık haber alınamıyor, haber alınamıyor bütün kanallarda bu vardı. ne demekti haber alınamıyor? Ertesi gün arkadaşlar geldi yardıma gideceğiz dediler Şişliden 14 kişi transite bindik gittik, nereye kime yardım ediyorsun? her yer enkaz. Bir hafta dolaştık deprem bölgelerinde en kötü bir haftamızdı. Ailesinin tamamını kaybetmiş insanların bir yerde toplanıp bundan normal bir şeymiş gibi bahsettiklerini gördüm ilk şoku atlatan doğrudan depresyona giriyodu. Benim yakın akrabalarım yada arkadaşlarım vefat etmedi uzaktan akrabalarımı kaybettim sadece. İş hanında kapalı kalan bir arkadaşım vardı depremden çok sonra gördüm aklını yitirmişti karanlıkta kaldığında çığlık atmaya başlıyordu. yetersiz çadırları hatırlıyorum, her enkazın üzerinde ağlayan insanları hatırlıyorum, elleri kanayana kadar kumlaşmış betonu kazıyan anne babalar gördüm. Kızılaydan ne kadar nefret ettiğimi hatırlıyorum, çingenelerin her yerde dolaştıklarını ve jandarmaların onları küreklerle dövdüklerini hatırlıyorum. İnsanların birbirlerinin küreklerini çaldıklarına şahit oldum. Bir daha yaşanmaması dileğiyle.
-
5-6 yaşlarında yakalanmıştım felakete İstanbul florya daydım az da olsa hatırlıyorum o dakikaları muazzam bir sallantı içindeydik babamın benı kucakladıgını hatırlıyorum tıtrıyordum. gunler cok zor gecmıstı .
Cocuklugumdan aklımda kalan en net acı bır anı :(
-
depremden 1 gün önce dönmüştük yalovadan istanbula
hatırlıyorumda deniz aşırı sıcak ve kumsal hep deniz anası ölüleriyle doluydu.
güneş tutulması olmuştu günün ortasında akşam gibi olmuştu hava bunların hepsi habercisiymiş demek ki depremin.
normalde 2-3gün daha geç dönecektik hatta yanında kaldıgımız tanıdık da o gün mangal yapalım diyordu ki babam filan acayip sever mangalı adam o gün yok filan dedi canım hiç istemiyor evime gitmek istiyorum demişti demekki içine dogmus.
biz döndük istanbula bizden sonraki günde tanıdıklar dönmüştü onlar döndükten 3 saat sonra zaten deprem olmuş.
depremden 3-4 gün sonra bakmaya gittik evlerine bütün bina yıkılmıştı.çok kötü bir deneyim oömuştu benim için arabaın camını açtıgımızda içeri leş kokusu giriyordu.O arabalar filan hepsi kagıt gibi ezilmişti iyi kide 9-10 yaşlarımdaydım şimdi yaşasam öyle birşeyi depresyona girerdim.
İnşallah birdaha öyle birşey yaşamayız...
-
amanın görmek istemediğim tek konu...maalesef bende o zamanlar 12 yaşındaydım we ailemin yanında gölcükteydim we bitmeyen kabusu yaşayanlardan biriyim
bu deprem yüzünden ailemden ayrılmıştım we tabi 120bin kişiyide mezara wermiştik bugün gölcükte her yıl olduğu gibi tüm cafe ler yasta
-
İnşallah bir daha yaşanmaz ....
-
Ölenlere allahtan rahmet diliyorum maddi manevi çk zarar gördük
-
edit
-
Tesizden duydugum , yıkık bınalardan gelen sesler bızı kurtarın cıglıkları hala kulagımda görduklerım hala gozlerımın onunde. İnsanların caresızlıgı ve bır okadarda acımsızlıgı hala aklımda ılkkez hayatımda okadar caresız kaldım sanırım ılkdefa o gun gercek hayata adımımı attım.Allaha şukur sevdıgım hıc kımseye zarar gelmedı ama cok ınsanın acısını gordum... Umarım beklenen depremde bukadar yıkıcı ve acı dolu olmaz... Unutmamak lazım....
Kısayol
Şikayet
Özel Mesaj
Alıntı yap
Cevapla